اگر انسان با دید بصیرت بنگرد ، می بیند که این سختی ها بجز خیر برای
انسان چیزی ندارد. نمونه اش همین روزه ، آنهم در این هوای گرم؛ درست است که سختی
دارد اما: إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرا
یونس بن ظبیان از امام صادق علیه السّلام روایت کرده است:
مَنْ صَامَ یَوْماً فِی الْحَرِّ فَأَصَابَهُ ظَمَأٌ وَکَّلَ اللَّهُ
عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ أَلْفَ مَلَکٍ یَمْسَحُونَ وَجْهَهُ وَ یُبَشِّرُونَهُ حَتَّى
إِذَا أَفْطَرَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَا أَطْیَبَ رِیحَکَ وَ رَوْحَکَ
مَلَائِکَتِی اشْهَدُوا أَنِّی قَدْ غَفَرْتُ لَه
کسى که در گرما یک روز را روزه بدارد و تشنگى را تحمل کند، خداوند
هزار فرشته را بر او میگمارد تا دستهاى خود را بر روى او کشیده و او را بشارت
دهند، و پس از آنکه افطار کرد خداوند میفرماید: چقدر خوش بویى! اى فرشتگان من گواه
باشید که من او را آمرزیدم.
[ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، صفحه ۱۴۸]
داستانک:
پس از آنکه حضرت مریم علیها السّلام از دنیا رفت، حضرت عیسی علیه
السّلام جنازه ی او را پس از تجهیز به خاک سپرد، سپس روح مادرش را دید و گفت: «مادر!
آیا هیچ آرزویی داری؟»
مریم علیها السّلام پاسخ
داد: «آری، آرزویم این است که در دنیا بودم و شب های سرد زمستانی را با مناجات و
عبادت در درگاه خدا به بامداد می رساندم و روزهای گرم تابستان را روزه می گرفتم»
[داستان هایی از یاد خدا، صفحه ۲۸]